Vices

Ελάτε τώρα πείτε την αλήθεια. Όλοι έχουμε μια ροπή στην αμαρτία, όποια κι να είναι αυτή,είτε μια λαίμαργη επιδρομή στο ψυγείο ή το κοντινό ζαχαροπλαστείο,είτε η οργή που μας κατακλύζει για οποιαδήποτε αφορμή,είτε η ζήλια για την ζωή που έχει ο άλλος αλλά "αξίζουμε" εμείς,είτε η προσωπικά αγαπημένη μου αυτή της λαγνείας.
Αυτό που με απασχολούσε θεωρητικά έστω και προσπαθώντας να απωθήσω τι λέει η Χριστιανορθόδοξη ανατροφή μου και τα ενοχικά τριπάκια που μου δημιουργεί,τι από τα δυο είναι οι αμαρτίες μας:α) τα δεσμά μας καθώς πάντα θα μας ελέγχουν και θα αποφασίζουν για μας ή β) αυτό το κάτι που μας κάνει πέρα από πιο ανθρώπινους στην ουσία και αυτό που είμαστε σαν προσωπικότητες. Any bright ideas anyone? Θα χαρώ αν κάποιος έχει μια άποψη που θα ήθελε να μοιραστεί γιατί εγώ άκρη δεν έχω βγάλει.

Υ.Γ. Είμαι ένοχος και των εφτά Αμαρτημάτων και ξέρω πως και εσείς εκεί έξω επίσης

Καληνύχτα Αμαρτωλοί.

Ματαιοδοξία

Συχνάζω πολύ στο κέντρο από πιτσιρικάς.Για δουλειές,για ψυχαγωγία ή απλά για περίπατο.
Ένα σημείο που περνάω αρκετά συχνά είναι στην γωνία Πανεπιστημίου και Σίνα μπροστά από την Ακαδημία.Σε αυτό το σημείο πολύ συχνά πετυχαίνω φωτογραφήσεις μόδας.Το ίδιο συνέβη και σήμερα.όταν περνούσα ήταν προφανώς στο τέλος του session γιατί σηκώθηκε όλο το συνεργείο και προχώρησαν προς Ακαδημίας από την Σίνα προφανώς για να συνεχίσουν αλλού.Η κοπέλα με το ζόρι έστεκε όρθια με τα τουλάχιστον 12 ή 15 πόντων τακούνια στις γόβες και χρειάζονταν την βοήθεια δύο ανθρώπων για να προχωρήσει.Αν η επαγγελματίας δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτά τα παπούτσια,αναρωτιέμαι τι θα γίνει όταν η ματαιόδοξη αναγνώστρια του περιοδικού τα διαλέξει(αφού τα προβάλει το "τάδε" περιοδικό καλά θα είναι).
Ή θα φάει τα μούτρα της ή θα υποφέρει από φρικτούς πόνους.Και μην ακούσω εξυπνάδες του στυλ "για σας τους άντρες γίνονται όλα".Δεν με ρώτησε καμιά μου σχέση αν θέλω να την βλέπω να βασανίζεται ή να κινδυνεύει να πέσει και απάντησα "ναι αγάπη μου οπωσδήποτε".

Why we fight.

Υπάρχουν ιδανικά και υπάρχουν αξίες. Χωρίς να μπούμε στην διαδικασία να κρίνουμε το σύστημα αξιών που μεμονωμένα ή και ομαδικά ενστερνίζεται ο καθένας μας (άλλος θέλει να πεθάνει για την πατρίδα,άλλος όπως έγραφε και ο Μάρκες πιστεύει πως δοξάζεται αν πεθάνει για τον έρωτα κτλ), οφείλουμε να δεχτούμε πως υπάρχει ένας κοινός παρανομαστής στις προσπάθειες και στον τρόπο σκέψης και την στάση ζωής οποιασδήποτε ομάδας.
Όλοι πιστεύουν σε έναν ανώτερο σκοπό που υπηρετείται και πολεμούν λυσσαλέα για να τον πετύχουν όχι μόνο τόσο θυσιάζοντας τον εαυτό τους γιατί δεν στερείται καθόλου εγωισμό αυτή η επιδίωξη. Πιστεύουν πως μέσω της φανατικής προσήλωσης τους και της ακατάπαυστης προσπάθειάς τους εξυψώνονται,ξεπερνάνε τα ανθρώπινα όρια και γίνονται κάτι καλύτερο από τον μέσω όρο.
Για αυτό λοιπόν πολεμάμε. Συχνά μάταιους αγώνες,κάποιοι θα έλεγαν πάντα. Γιατί αν πάψουμε να πιστεύουμε και πάνω από όλα να ελπίζουμε το μόνο που θα μείνει για να αποδεικνύει ότι είμαστε ζωντανοί θα είναι ότι αναπνέουμε.
Το ότι είμαστε κενοί εύκολα ισοσκελίζεται με βαριές λέξεις όπως Θεός,Πατρίδα,Έρωτας.
Βαρέθηκα να πολεμάω,ποιο συχνά τον εαυτό μου παρά τους διαμονές μου. Θα ήθελα να μπορώ να κάτσω στην άκρη μακρυά από ότι συμβαίνει γύρω μου και να διασκεδάζω με ότι μέχρι τώρα θεωρούσα σημαντικό,γιατί πολύ απλά δεν έχει κανένα νόημα,αλλά αυτό δεν πρόκειται να συμβεί γιατί πολύ απλά το δικό μου αξιακό σύστημα,λέει πως ποτέ δεν εγκαταλείπεις τον αγώνα έστω και αν είναι χαμένος από την αρχή του.

Live by the code Die by the code

Καλημέρα και καλή χρονιά σε όλους


Ξέρω πως ήμουν ασυνεπής με το blog αλλά έτσι κι αλλιώς δεν είναι και σαν κάποιος να αγωνιούσε να με διαβάσει.
Αποχαιρετήσαμε λοιπόν το 2009 και στο καλό να πάει το μόνο που μας στεναχωρεί είναι πως όταν το 2010 θα έχει τελειώσει μαζί μας θα αναπολούμε το 09. Όπως και να έχει......
Σε προσωπικό επίπεδο το 2009 αν προσπαθήσω να το αποτιμήσω δεν μπορώ να βάλω ούτε αρνητικό πρόσημο αλλά σίγουρα ούτε και θετικό.Κάτι σαν αυτή την αδράνεια που τα πράγματα ούτε πίσω πάνε ούτε μπροστά.Είτε σε επαγγελματικό είτε σε προσωπικό επίπεδο οι, έτσι και αλλιώς υψηλοί και δύσκολοι το παραδέχομαι,στόχοι δεν επετεύχθηκαν.Και το όλο πράγμα θύμιζε μια προσπάθεια,αγωνιώδη,να διατηρήσω τα κεκτημένα(χαχα) παρά να κερδίσω νέα "εδάφη".Κοινώς πελαγοδρομούσα.Ίσως μια απόφαση για την νέα χρονιά θα ήταν να μην περιμένω τις εξελίξεις αλλά να τις προκαλώ.Θα δείξει.
Κλείνωντας θα ήθελα να ευχαριστήσω όποιους με διαβάζουν και να ζητήσω συγνώμη για την απουσία η οποία μάλλον θα συνεχιστεί.

Πολλά φιλιά και εύχομαι μια καλή Χρονιά και Καλή Τύχη