" Όποιος πολεμάει δαίμονες θα πρέπει να προσέξει να μην γίνει δαίμονας και ο ίδιος"
Φ. Νίτσε

Λόγω του περασμένου της ώρας θα μου επιτρέψετε να το εξηγήσω κάποια άλλη φορά.

Βρίσκομαι στο Λουτράκι όπου και ολοκληρώνω τις φετινές καλοκαιρινές διακοπές μου και για άλλη μια φορά δεν έχω και τις καλύτερες εντυπώσεις. Ξέρω δεν είναι στραβά ο γιαλός,εγώ στραβά αρμενίζω.
Την Τρίτη θα πρεπει να γυρίσω στην δουλειά και δεν γουστάρω μια.

Αυτή την φορά αντί για κάτι δικό μου θα αναρτήσω κάτι από τον Pablo Neruda.Πρώτον γιατί είναι ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές των καιρών μας.Και δεύτερο γιατί αυτή η δημοσίευση σημαίνει πολλά για μένα για πολλούς και διάφορους λόγους,αλλά αυτό είναι θέμα για μια επόμενη ανάρτηση.Μακάρι να μας εμπνεύσει όλους.


Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλά-
βος της συνήθειας, επαναλαμβάνο-
ντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, ό-
ποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλ-
λάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος
δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.
Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει έ-
να πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο
για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία
στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινή-
σεων που κάνουν να λάμπουν τα μά-
τια, που μετατρέπουν ένα χασμουρ-
γητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν
την καρδιά να κτυπά στο λάθος και
στα συναισθήματα.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδο-
γυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι
ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποι-
ος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα
για την αβεβαιότητα για να κυνηγή-
σει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει
στον εαυτό του τουλάχιστον μια φο-
ρά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέ-
φρονες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν α-
κούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει
σαγήνη στον εαυτό του.
Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει
τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει
να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει
τις μέρες του παραπονούμενος για
τη τύχη του ή για την ασταμάτητη
βροχή.
Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει
μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος
δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνω-
ρίζει.
Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές
δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι
για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια
προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από
το απλό γεγονός της αναπνοής.
Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει
στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.
Pablo Neruda
( Μετάφραση από Ιταλική δημοσίευση:
Βασίλη Χατζηγιάννη )

Μακάρι να είχα κάτι να πω. Μακάρι να είχα λόγο σε όσα συμβαίνουν γύρω μου. Μακάρι να μην είχα εκχωρήσει το δικαίωμά μου στο να διαμορφώνω εγώ την ζωή μου. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Μπορώ να διεκδικήσω και να πάρω πίσω αυτό που ξεπούλησα χωρίς αντίτιμο. Είμαι εδώ, γύρισα και αναλαμβάνω ξανά.

Αυτό το blog δεν ήταν καν δικιά μου ιδέα. Δεν είμαι και πολύ φανατικός της άποψης ότι πρέπει να μοιραζόμαστε τα πάντα με αγνώστους. Δεν ψάχνω να βρω την ταύτιση με τον άνθρωπο δίπλα μου,ούτε έχω τόση δυνατή την σύνδεση με το Ανθρώπινο είδος. Όχι γιατί αισθάνομαι ξεχωριστός ή όπως πιστεύουν κάποιοι που νομίζουν πως με ξέρουν snob, απλά ο άνθρωπος είναι ύπουλο ζώο και δεν τον εμπιστεύομαι. Σίγουρα είμαστε ικανοί για το καλύτερο,αλλά είμαστε καλύτεροι όταν κάνουμε τα χειρότερα μας. Αυτό δεν σημαίνει πως περνάω τον χρόνο μου στην Γη περιμένοντας το μητρικό σκάφος να έρθει να με πάρει. Ξέρω πως ανήκω εδώ.
Απλά δεν είμαι υποχρεωμένος να μου αρέσει κιόλας................

Το καλό με το να επαναλαμβάνεις τα λάθη σου είναι ότι έτσι ξέρεις τι θα συμβεί στην συνέχεια. Και αν είσαι αρκετά εκπαιδευμένος μπορείς να ελέγξεις όχι το αποτέλεσμα αλλά την ένταση του και τις επιπτώσεις του. Κάτι που σε έκανε κομμάτια την πρώτη φορά που συνέβη,δια της επανάληψης χάνει σιγά σιγά την δύναμή του,με αποτέλεσμα μετά από την χ φορά να μην σε επηρεάζει καθόλου.
Εύλογα κάποιος θα ρωτήσει"γιατί να ξανακάνω ένα λάθος που με πλήγωσε και επίτηδες κιόλας;"
Για τον ίδιο λόγο που όσοι ασκούνται στις πολεμικές τέχνες δέχονται αλλεπάλληλα κτυπήματα σε όλο το κορμί τους. Για να κρατούν τις αισθήσεις τους σε εγρήγορσή,για να βρίσκονται σε ετοιμότητα και για να προετοιμάζουν και εξοικειώνουν το κορμί τους με τον πόνο,ώστε να τον αψηφούν.

Κάποτε η ζωή κυλούσε ήρεμη. Τώρα μόνο σκοτάδι και απελπισία. Μπορούμε καλύτερα από αυτό. Γιατί δεν το κάνουμε; Δεν ξέρω γιατί όλοι κρυβόμαστε πίσω από τα δεσμά μας και γιατί δεν τα σπάμε.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που τεκμηριωμένα ή έστω ενστικτωδώς πιστεύουν πως ο χρόνος έχει μια συνεχή και σπειροειδή κίνηση και πώς ότι συμβαίνει τώρα είναι τα μαθήματα του παρελθόντος και η προειδοποίηση του μέλλοντος. Αν είναι έτσι αυτό σημαίνει πως πρακτικά δεν υπάρχει λύση και δεν υπάρχει επιλογή. Οι προειδοποιήσεις δεν έχουν σκοπό να μας αποτρέψουν από το λάθος απλά να μας προετοιμάσουν για αυτό. Δεν πρόκειται να μάθουμε τίποτα,δεν πρόκειται να διορθώσουμε τίποτα,απλά το μόνο που μας μένει είναι να επαναλαμβάνουμε τον εαυτό μας. Σαν τα ποντίκια σε έναν λαβύρινθο κάποιου εργαστηρίου,όπου όλοι οι αγώνες μας το πολύ πολύ να μας δώσουν ένα κομματάκι τυρί άλλα όχι έξοδο.....
Το μόνο που διεκδικούμε είναι να βρούμε έναν πιο γρήγορο δρόμο προς το τυρί,μόνο και μόνο για να αρχίσουμε από την αρχή.

Πάσχα

Είτε πιστεύουμε είτε όχι για όλους μας η γιορτή του Πάσχα έχει ένα βαθύτερο νόημα. Ακόμα και αυτοί που δεν ασπάζονται τις χριστιανικές διδαχές ή απλά κρατούν μια σκεπτικιστική ματιά ως προς την αλήθεια τους το αντιλαμβάνονται.
Πολύ πριν τον χριστιανισμό ή τον Ιουδαϊσμό παρόμοιες γιορτές υπήρχαν σχεδόν παντού στον κόσμο και σε όλους τους πολιτισμούς. Και είτε τότε είτε τώρα ο κοινός παρανομαστής είναι ένας.
Ο συμβολισμός του Πάσχα είναι η μετάβαση. Από τον χειμώνα στην άνοιξη,από το κρύο στην ζέστη,από το σκοτάδι στο φως,από την σκλαβιά στην ελευθερία.
Δεν θεωρώ τον εαυτό μου το μοντέλο του ιδανικού χριστιανού. Και όντως και εγώ μερικές φορές λειτουργώ πολύ επιφυλακτικά. Αλλά πιστεύω και ο κύριος λόγος είναι πως χρειάζεται να πιστεύω. Αν όχι σε μια υπέρτατη δύναμη που μας αγαπάει και μας προστατεύει, τουλάχιστο στο καλό που όλοι μας κρύβουμε μέσα μας και στην δυνατότητά μας σαν σύνολο να ξεπερνάμε τους φραγμούς μας και να αποτινάσσουμε τα δεσμά μας.

Καλό Πάσχα σε όλους και Καλή Ανάσταση

Υπάρχουν δυο βασικές κατηγορίες ανθρώπων. Αυτοί που τρέχουν μακρυά από τα προβλήματά τους (σχεδόν σε κατάσταση πανικού) ώστε είτε να μην τα αντιμετωπίσουν καθόλου είτε να τους ξεφύγουν για λίγο,ώστε να τα αντιμετωπίσουν σε καλύτερο χρόνο και με πιο αποτελεσματικό τρόπο, παρακάμπτοντας το ενδεχόμενο να μην υπάρχει καλύτερος τρόπος και χρόνος και αυτοί που ορθώνουν το ανάστημά τους και στέκονται στην θέση τους, έτοιμοι να αντιμετωπίσουν το οτιδήποτε με οποιοδήποτε τίμημα. Με πάθος και αποφασιστικότητα που δεν ξέρεις αν πρέπει να τους πεις γενναίους ή απλά ηλίθιους.
Αν με ρωτήσετε θα έβαζα τον εαυτό μου στην δεύτερη ομάδα. Και δεν είναι αυτό που με ενοχλεί.
Ούτε η άλλη ομάδα και οι αντιδράσεις της μου δημιουργεί αρνητικά αισθήματα.
Αυτό που μου την σπάει είναι ότι υπάρχουν τόσα προβλήματα......

ΑΛΛΑΓΕΣ

Πρόσφατα είχα μια πολύ θετική εξέλιξη στην επαγγελματική μου ζωή. Μου προτάθηκε μια μετακίνηση που σημαίνει προαγωγή και αύξηση (μικρή για να μην μεγαλοπιανόμαστε κιόλας),καλύτερες συνθήκες και ώρες , μα πάνω από όλα (τουλάχιστον για μένα τον ρομαντικό ιδεαλιστή όπως θα με έλεγε μια ψυχή) σημαίνει την αναγνώριση των κόπων και των θυσιών μου."Ωραία και που είναι το πρόβλημα;", είναι η ερώτηση που για να πω την αλήθεια είναι και στο δικό μου μυαλό. Το πρόβλημα είναι στις αλλαγές.
Δεν ξέρω αν είμαι άνθρωπος της συνήθειας,ποτέ δεν πίστεψα κάτι τέτοιο για μένα. Κυρίως γιατί πιο νέος έδινα μια τα έσβηνα όλα και ξεκίναγα από την αρχή. Χωρίς ερωτήσεις , χωρίς "μα,γιατί,να το σκεφτούμε".Έκανα του κεφαλιού μου. Τώρα όμως οι αλλαγές με αγχώνουν. Δεν ξέρω αν είναι ωριμότητα ή αν απλά το γέρικο άλογο βαρέθηκε να τρέχει,αλλά πια θέλω ένα σημείο αναφοράς,έναν σταθερό άξονα. Ένα ορόσημο στον ορίζοντα.
Για πολλούς λόγους εδώ και πολύ καιρό τα πάντα γύρω μου περιστρέφονται με φρενήρη ρυθμό και συχνά αισθάνομαι σαν να προσπαθώ να μείνω ακίνητος σε περιβάλλον μηδενικής βαρύτητας. Θα ήθελα έστω για λίγο λίγη ηρεμία και έστω μια στιγμή διαύγειας.


Υ.Γ.
Για να μην παρεξηγούμαστε την θέση την πήρα.

Γουστάρω που μεγαλώνω

Σε λίγες μέρες έρχονται τα γενέθλιά μου. Τέτοια εποχή κάθε χρόνο με πιάνει η μανία για ανασκόπηση,προβληματισμό,γκρίνια και γενικότερα μια άπαιχτη μιζέρια. Φέτος ως τώρα τουλάχιστον αναγνώρισα μια κάπως διαφορετική αντίδραση. Έπιασα τον εαυτό μου να νοσταλγεί.
Αυτό που κάποιος ποιητής θα ονόμαζε "τα χαμένα χρόνια".Την παιδική ηλικία και την ανεμελιά της,με σχολείο και παιχνίδια στην γειτονιά και λίγο μετά στον Πανελλήνιο(γέννημα θρέμμα Κυψελιώτης) και στο Πεδίον του Άρεως,την εφηβεία με τα πρώτα σκιρτήματα,τις πλάκες,τα πρώτα ξενύχτια και βόλτες,το πρώτο τσιγάρο (που αυτές τις εικόνες,αυτές τις μυρωδιές,αυτές τις γεύσεις και συναισθήματα δεν έχει καταφέρει κανείς μας να αναπαράγει).
Με την πρώτη περιστασιακή δουλειά και τα πρώτα δικά μου λεφτά στην τσέπη να αισθάνομαι έτοιμος να κατακτήσω τον κόσμο και πιο μετά νεαρός άντρας πια οδηγήθηκα από τα θρανία στα Τεθωρακισμένα και στη Κώ και από το Αμφιθέατρο βρέθηκα στον όρχο οχημάτων με μπερέ στο κεφάλι και γράσο στα χέρια. Και μετά από 18 μήνες να ψάχνομαι για το μετά και το μετά να έρχεται και γω να δουλεύω απίστευτες ώρες και να γίνομαι χίλια κομμάτια και να προσπαθώ και να θυσιάζω....Και όσο θυμόμουν κάθε στιγμή,το μυαλό μου έκοψε ταχύτητα γιατί έπρεπε να συντονιστεί με το τώρα. Έτσι πέρασαν 33 χρόνια.
Το καλό με τις αναμνήσεις είναι πως ακόμα και τις πιο δύσκολες στιγμές μας τις απαλύνει τόσο όμορφα που σπάνια πονάνε όπως τότε.
Όντως τα χρόνια περάσαν και σίγουρα δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω. Αυτός ο χρόνος που πέρασε είναι βήματα που μας οδηγούν στον προορισμό μας. Εγώ τον δικό μου δεν τον ξέρω αλλά ξέρω πως όταν φτάσω εκεί θα είμαι ικανοποιημένος και περήφανος γιατί είναι ο δρόμος που διάλεξα. Μην κοιτάμε πίσω την στράτα που αφήσαμε,ας κοιτάμε μπροστά στον δρόμο που μας ανοίγεται,υπόσχεται περιπέτειες και εμπειρίες που δεν έχουμε διανοηθεί ποτέ. Ένας χορός είναι η ζωή μας και η μουσική τελειώνει πριν το καταλάβουμε.
Ας κάνουμε τους πάντες γύρω μας να πουν "Αυτός χόρεψε καλά".

Η ζωή έχει τα πάνω και τα κάτω της. Έτσι ήταν και σίγουρα έτσι θα παραμείνει. Το μαγικό κόλπο κρύβεται στο γεγονός πως οι ζωές μας δεν αλλάζουν ποτέ πραγματικά. Ούτε χειροτερεύουν,ούτε βελτιώνονται. Στην πραγματικότητα η ζωή μας είναι μια ευθεία οδός. Αυτό που δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι δεν είναι οφείλεται στις δικές μας επιλογές. Και πάνω από όλα στο πως εμείς βλέπουμε το δρόμο μας. Τα πράγματα είναι πιο απλά από ότι πιστεύουμε. Όπως απλός είναι και ο λόγος που διαλέγουμε να τα περιπλέξουμε .Αν δεν πιστέψουμε ότι η ζωή μας είναι ιδιαίτερη και σημαντική,αν δεν είναι περίπλοκη και ομιχλώδης,αν δεν έχουμε ένα τουλάχιστον μεγάλο δίλημμα μπροστά μας,δεν θα είχε κανένα ενδιαφέρον.

Είναι ένας παντρεμένος άντρας με τέσσερα παιδιά. Μια σχετικά καλή αλλά ιδιαίτερα απαιτητική καριέρα και όπως κανείς καταλαβαίνει συνέχεια στο τρέξιμο λόγω των αυξημένων αναγκών της οικογένειας του. Την αγαπάει πραγματικά την οικογένειά του δεν αμφιβάλλω για αυτό, είμαι σίγουρος πως το ίδιο ισχύει και για την γυναίκα του. Αλλά κάτι του λείπει. Κάπου πρέπει να χωράει στην εικόνα και εκείνος. Εδώ και λίγο καιρό έχει συνάψει σχέση με μια συνομήλικη του με παρόμοια οικογενειακή κατάσταση. Πολλοί θα πιστέψουν ότι γράφω για την απιστία αλλά δεν είναι αυτό που με ενδιαφέρει.
Γιατί πέρα από την ηθική και όλα όσα θεωρούμε δεδομένα και σωστά,δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μιλάμε για δυο ανθρώπους στο όριο του να χάσουν την ταυτότητά τους και βρήκαν ο ένας τον άλλο για να οριοθετήσουν ξανά τον εαυτό τους. Να θυμηθούν πως είναι να είσαι ζωντανός.
Αν ρωτήσετε εμένα προσωπικά για πολλούς και διάφορους λόγους δεν θα το έκανα αυτό. Δεν θα διακινδύνευα να χάσω την οικογενειά μου.
Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ούτε πουριτανό,ούτε ιδιαίτερα προχωρημένο.
Να ζείς μια ζωή που είτε επέλεξες είτε σου επέβαλαν,άνθρωποί ή συνθήκες,ή να τολμήσεις να γράψεις την ιστορία σου έξω από τις γραμμές;Βαρύ ερώτημα.
Το λάθος είναι πως όλα τα αναλύουμε υπό το πρίσμα του σωστού και λάθους με γνώμονα τους άλλους.Για αυτό και ότι μεγαλόστομο και να λέμε δεν είμαστε ελεύθεροι.Πάψαμε να είμαστε από την στιγμή που σχηματίσαμε τις πρώτες κοινωνίες.Από την στιγμή που κοιτάξαμε τον διπλανό μας και αναλογιστήκαμε πως έχουμε ευθύνες απεναντί του.