Το καλό με το να επαναλαμβάνεις τα λάθη σου είναι ότι έτσι ξέρεις τι θα συμβεί στην συνέχεια. Και αν είσαι αρκετά εκπαιδευμένος μπορείς να ελέγξεις όχι το αποτέλεσμα αλλά την ένταση του και τις επιπτώσεις του. Κάτι που σε έκανε κομμάτια την πρώτη φορά που συνέβη,δια της επανάληψης χάνει σιγά σιγά την δύναμή του,με αποτέλεσμα μετά από την χ φορά να μην σε επηρεάζει καθόλου.
Εύλογα κάποιος θα ρωτήσει"γιατί να ξανακάνω ένα λάθος που με πλήγωσε και επίτηδες κιόλας;"
Για τον ίδιο λόγο που όσοι ασκούνται στις πολεμικές τέχνες δέχονται αλλεπάλληλα κτυπήματα σε όλο το κορμί τους. Για να κρατούν τις αισθήσεις τους σε εγρήγορσή,για να βρίσκονται σε ετοιμότητα και για να προετοιμάζουν και εξοικειώνουν το κορμί τους με τον πόνο,ώστε να τον αψηφούν.

Κάποτε η ζωή κυλούσε ήρεμη. Τώρα μόνο σκοτάδι και απελπισία. Μπορούμε καλύτερα από αυτό. Γιατί δεν το κάνουμε; Δεν ξέρω γιατί όλοι κρυβόμαστε πίσω από τα δεσμά μας και γιατί δεν τα σπάμε.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που τεκμηριωμένα ή έστω ενστικτωδώς πιστεύουν πως ο χρόνος έχει μια συνεχή και σπειροειδή κίνηση και πώς ότι συμβαίνει τώρα είναι τα μαθήματα του παρελθόντος και η προειδοποίηση του μέλλοντος. Αν είναι έτσι αυτό σημαίνει πως πρακτικά δεν υπάρχει λύση και δεν υπάρχει επιλογή. Οι προειδοποιήσεις δεν έχουν σκοπό να μας αποτρέψουν από το λάθος απλά να μας προετοιμάσουν για αυτό. Δεν πρόκειται να μάθουμε τίποτα,δεν πρόκειται να διορθώσουμε τίποτα,απλά το μόνο που μας μένει είναι να επαναλαμβάνουμε τον εαυτό μας. Σαν τα ποντίκια σε έναν λαβύρινθο κάποιου εργαστηρίου,όπου όλοι οι αγώνες μας το πολύ πολύ να μας δώσουν ένα κομματάκι τυρί άλλα όχι έξοδο.....
Το μόνο που διεκδικούμε είναι να βρούμε έναν πιο γρήγορο δρόμο προς το τυρί,μόνο και μόνο για να αρχίσουμε από την αρχή.