Γουστάρω που μεγαλώνω

Σε λίγες μέρες έρχονται τα γενέθλιά μου. Τέτοια εποχή κάθε χρόνο με πιάνει η μανία για ανασκόπηση,προβληματισμό,γκρίνια και γενικότερα μια άπαιχτη μιζέρια. Φέτος ως τώρα τουλάχιστον αναγνώρισα μια κάπως διαφορετική αντίδραση. Έπιασα τον εαυτό μου να νοσταλγεί.
Αυτό που κάποιος ποιητής θα ονόμαζε "τα χαμένα χρόνια".Την παιδική ηλικία και την ανεμελιά της,με σχολείο και παιχνίδια στην γειτονιά και λίγο μετά στον Πανελλήνιο(γέννημα θρέμμα Κυψελιώτης) και στο Πεδίον του Άρεως,την εφηβεία με τα πρώτα σκιρτήματα,τις πλάκες,τα πρώτα ξενύχτια και βόλτες,το πρώτο τσιγάρο (που αυτές τις εικόνες,αυτές τις μυρωδιές,αυτές τις γεύσεις και συναισθήματα δεν έχει καταφέρει κανείς μας να αναπαράγει).
Με την πρώτη περιστασιακή δουλειά και τα πρώτα δικά μου λεφτά στην τσέπη να αισθάνομαι έτοιμος να κατακτήσω τον κόσμο και πιο μετά νεαρός άντρας πια οδηγήθηκα από τα θρανία στα Τεθωρακισμένα και στη Κώ και από το Αμφιθέατρο βρέθηκα στον όρχο οχημάτων με μπερέ στο κεφάλι και γράσο στα χέρια. Και μετά από 18 μήνες να ψάχνομαι για το μετά και το μετά να έρχεται και γω να δουλεύω απίστευτες ώρες και να γίνομαι χίλια κομμάτια και να προσπαθώ και να θυσιάζω....Και όσο θυμόμουν κάθε στιγμή,το μυαλό μου έκοψε ταχύτητα γιατί έπρεπε να συντονιστεί με το τώρα. Έτσι πέρασαν 33 χρόνια.
Το καλό με τις αναμνήσεις είναι πως ακόμα και τις πιο δύσκολες στιγμές μας τις απαλύνει τόσο όμορφα που σπάνια πονάνε όπως τότε.
Όντως τα χρόνια περάσαν και σίγουρα δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω. Αυτός ο χρόνος που πέρασε είναι βήματα που μας οδηγούν στον προορισμό μας. Εγώ τον δικό μου δεν τον ξέρω αλλά ξέρω πως όταν φτάσω εκεί θα είμαι ικανοποιημένος και περήφανος γιατί είναι ο δρόμος που διάλεξα. Μην κοιτάμε πίσω την στράτα που αφήσαμε,ας κοιτάμε μπροστά στον δρόμο που μας ανοίγεται,υπόσχεται περιπέτειες και εμπειρίες που δεν έχουμε διανοηθεί ποτέ. Ένας χορός είναι η ζωή μας και η μουσική τελειώνει πριν το καταλάβουμε.
Ας κάνουμε τους πάντες γύρω μας να πουν "Αυτός χόρεψε καλά".

Η ζωή έχει τα πάνω και τα κάτω της. Έτσι ήταν και σίγουρα έτσι θα παραμείνει. Το μαγικό κόλπο κρύβεται στο γεγονός πως οι ζωές μας δεν αλλάζουν ποτέ πραγματικά. Ούτε χειροτερεύουν,ούτε βελτιώνονται. Στην πραγματικότητα η ζωή μας είναι μια ευθεία οδός. Αυτό που δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι δεν είναι οφείλεται στις δικές μας επιλογές. Και πάνω από όλα στο πως εμείς βλέπουμε το δρόμο μας. Τα πράγματα είναι πιο απλά από ότι πιστεύουμε. Όπως απλός είναι και ο λόγος που διαλέγουμε να τα περιπλέξουμε .Αν δεν πιστέψουμε ότι η ζωή μας είναι ιδιαίτερη και σημαντική,αν δεν είναι περίπλοκη και ομιχλώδης,αν δεν έχουμε ένα τουλάχιστον μεγάλο δίλημμα μπροστά μας,δεν θα είχε κανένα ενδιαφέρον.

Είναι ένας παντρεμένος άντρας με τέσσερα παιδιά. Μια σχετικά καλή αλλά ιδιαίτερα απαιτητική καριέρα και όπως κανείς καταλαβαίνει συνέχεια στο τρέξιμο λόγω των αυξημένων αναγκών της οικογένειας του. Την αγαπάει πραγματικά την οικογένειά του δεν αμφιβάλλω για αυτό, είμαι σίγουρος πως το ίδιο ισχύει και για την γυναίκα του. Αλλά κάτι του λείπει. Κάπου πρέπει να χωράει στην εικόνα και εκείνος. Εδώ και λίγο καιρό έχει συνάψει σχέση με μια συνομήλικη του με παρόμοια οικογενειακή κατάσταση. Πολλοί θα πιστέψουν ότι γράφω για την απιστία αλλά δεν είναι αυτό που με ενδιαφέρει.
Γιατί πέρα από την ηθική και όλα όσα θεωρούμε δεδομένα και σωστά,δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μιλάμε για δυο ανθρώπους στο όριο του να χάσουν την ταυτότητά τους και βρήκαν ο ένας τον άλλο για να οριοθετήσουν ξανά τον εαυτό τους. Να θυμηθούν πως είναι να είσαι ζωντανός.
Αν ρωτήσετε εμένα προσωπικά για πολλούς και διάφορους λόγους δεν θα το έκανα αυτό. Δεν θα διακινδύνευα να χάσω την οικογενειά μου.
Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ούτε πουριτανό,ούτε ιδιαίτερα προχωρημένο.
Να ζείς μια ζωή που είτε επέλεξες είτε σου επέβαλαν,άνθρωποί ή συνθήκες,ή να τολμήσεις να γράψεις την ιστορία σου έξω από τις γραμμές;Βαρύ ερώτημα.
Το λάθος είναι πως όλα τα αναλύουμε υπό το πρίσμα του σωστού και λάθους με γνώμονα τους άλλους.Για αυτό και ότι μεγαλόστομο και να λέμε δεν είμαστε ελεύθεροι.Πάψαμε να είμαστε από την στιγμή που σχηματίσαμε τις πρώτες κοινωνίες.Από την στιγμή που κοιτάξαμε τον διπλανό μας και αναλογιστήκαμε πως έχουμε ευθύνες απεναντί του.