Δεν έχει μείνει τίποτα πια

Αυτή η φωτιά καίει χρόνια. Υπάρχουν στιγμές που νομίζουμε πως την έχουμε σβήσει,αλλά αυτή σιγοκαίει και περιμένει την ευκαιρία να φουντώσει. Και εμείς όλα αυτά τα χρόνια προσπαθούμε να εξορκίσουμε το κακό με μόνο όπλο την ελπίδα,αλλά η ελπίδα δεν φτάνει. Τώρα που η φωτιά ξανακαίει εμείς προσποιούμαστε ότι αιφνιδιαστήκαμε για να μπορούμε να πούμε στους εαυτούς μας ότι δεν φταίμε και να ξαναγυρίσουμε στην λήθη μας. Ένα παιδί πέθανε. Δεν ήταν ήρωας,δεν ήταν αγωνιστής κανενός μετώπου,καλά καλά το σχολείο δεν πρόλαβε να τελειώσει. Δεν πρόλαβε να ερωτευτεί ίσως,δεν πρόλαβε να προσφέρει τίποτα και δεν πρόλαβε να χορτάσει τίποτα. Το μόνο που έκανε έστω άθελά του είναι ότι έδειξε ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός.
Και ο βασιλιάς δεν είναι το κράτος και οι μπάτσοι,αλλά εμείς. Γιατί ναι ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΦΤΑΙΜΕ!
Φταίμε για το νεκρό παιδί,φταίμε για το παρακράτος και την ανεκπαίδευτη αστυνομία,φταίμε για τους γνωστότατους άγνωστους,φταίμε για τις φωτιές και τις καταστροφές,φταίμε γιατί παρακολουθούμε τις ζωές μας από τα παρασκήνια πίσω από τον βολικό ρόλο του "φιλήσυχου πολίτη".
Και αυτό για να κρύψουμε την μόνη αλήθεια ότι δηλαδή είμαστε απαθείς και αδιάφοροι.
Μην ζητάμε συγνώμη από τον Αλέξη. Ας ζητήσουμε καλύτερα συγνώμη από τους εαυτούς μας για την κατάντια μας.

Όλοι λίγο ως πολύ έχουμε σκεφτεί πως βρεθήκαμε από λάθος στην ζωή, στην χώρα, στην πόλη στην δουλειά που βρισκόμαστε. Και τι κάνουμε σαν νοήμοντα όντα;Προσπαθούμε να ζήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε παρά τις αντιξοότητες και διατηρώντας αναλλοίωτους τους χαρακτήρες μας;Δυστυχώς όχι. Πάντα προσπαθούμε να γίνουμε κάποιοι άλλοι γιατί αυτό νομίζουμε εξαρχής ότι είμαστε.Και έτσι το γλέντι καλά κρατεί.
Λίγη σημασία έχει ότι στην πορεία χάνουμε το νόημα.
Μας αρέσει ή όχι αυτή την ζωή έχουμε και αυτή την αφήνουμε να μας ξεγλυστρά ένα λεπτό την φορά.