Μακάρι να είχα κάτι να πω. Μακάρι να είχα λόγο σε όσα συμβαίνουν γύρω μου. Μακάρι να μην είχα εκχωρήσει το δικαίωμά μου στο να διαμορφώνω εγώ την ζωή μου. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Μπορώ να διεκδικήσω και να πάρω πίσω αυτό που ξεπούλησα χωρίς αντίτιμο. Είμαι εδώ, γύρισα και αναλαμβάνω ξανά.

Αυτό το blog δεν ήταν καν δικιά μου ιδέα. Δεν είμαι και πολύ φανατικός της άποψης ότι πρέπει να μοιραζόμαστε τα πάντα με αγνώστους. Δεν ψάχνω να βρω την ταύτιση με τον άνθρωπο δίπλα μου,ούτε έχω τόση δυνατή την σύνδεση με το Ανθρώπινο είδος. Όχι γιατί αισθάνομαι ξεχωριστός ή όπως πιστεύουν κάποιοι που νομίζουν πως με ξέρουν snob, απλά ο άνθρωπος είναι ύπουλο ζώο και δεν τον εμπιστεύομαι. Σίγουρα είμαστε ικανοί για το καλύτερο,αλλά είμαστε καλύτεροι όταν κάνουμε τα χειρότερα μας. Αυτό δεν σημαίνει πως περνάω τον χρόνο μου στην Γη περιμένοντας το μητρικό σκάφος να έρθει να με πάρει. Ξέρω πως ανήκω εδώ.
Απλά δεν είμαι υποχρεωμένος να μου αρέσει κιόλας................

Το καλό με το να επαναλαμβάνεις τα λάθη σου είναι ότι έτσι ξέρεις τι θα συμβεί στην συνέχεια. Και αν είσαι αρκετά εκπαιδευμένος μπορείς να ελέγξεις όχι το αποτέλεσμα αλλά την ένταση του και τις επιπτώσεις του. Κάτι που σε έκανε κομμάτια την πρώτη φορά που συνέβη,δια της επανάληψης χάνει σιγά σιγά την δύναμή του,με αποτέλεσμα μετά από την χ φορά να μην σε επηρεάζει καθόλου.
Εύλογα κάποιος θα ρωτήσει"γιατί να ξανακάνω ένα λάθος που με πλήγωσε και επίτηδες κιόλας;"
Για τον ίδιο λόγο που όσοι ασκούνται στις πολεμικές τέχνες δέχονται αλλεπάλληλα κτυπήματα σε όλο το κορμί τους. Για να κρατούν τις αισθήσεις τους σε εγρήγορσή,για να βρίσκονται σε ετοιμότητα και για να προετοιμάζουν και εξοικειώνουν το κορμί τους με τον πόνο,ώστε να τον αψηφούν.

Κάποτε η ζωή κυλούσε ήρεμη. Τώρα μόνο σκοτάδι και απελπισία. Μπορούμε καλύτερα από αυτό. Γιατί δεν το κάνουμε; Δεν ξέρω γιατί όλοι κρυβόμαστε πίσω από τα δεσμά μας και γιατί δεν τα σπάμε.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που τεκμηριωμένα ή έστω ενστικτωδώς πιστεύουν πως ο χρόνος έχει μια συνεχή και σπειροειδή κίνηση και πώς ότι συμβαίνει τώρα είναι τα μαθήματα του παρελθόντος και η προειδοποίηση του μέλλοντος. Αν είναι έτσι αυτό σημαίνει πως πρακτικά δεν υπάρχει λύση και δεν υπάρχει επιλογή. Οι προειδοποιήσεις δεν έχουν σκοπό να μας αποτρέψουν από το λάθος απλά να μας προετοιμάσουν για αυτό. Δεν πρόκειται να μάθουμε τίποτα,δεν πρόκειται να διορθώσουμε τίποτα,απλά το μόνο που μας μένει είναι να επαναλαμβάνουμε τον εαυτό μας. Σαν τα ποντίκια σε έναν λαβύρινθο κάποιου εργαστηρίου,όπου όλοι οι αγώνες μας το πολύ πολύ να μας δώσουν ένα κομματάκι τυρί άλλα όχι έξοδο.....
Το μόνο που διεκδικούμε είναι να βρούμε έναν πιο γρήγορο δρόμο προς το τυρί,μόνο και μόνο για να αρχίσουμε από την αρχή.

Πάσχα

Είτε πιστεύουμε είτε όχι για όλους μας η γιορτή του Πάσχα έχει ένα βαθύτερο νόημα. Ακόμα και αυτοί που δεν ασπάζονται τις χριστιανικές διδαχές ή απλά κρατούν μια σκεπτικιστική ματιά ως προς την αλήθεια τους το αντιλαμβάνονται.
Πολύ πριν τον χριστιανισμό ή τον Ιουδαϊσμό παρόμοιες γιορτές υπήρχαν σχεδόν παντού στον κόσμο και σε όλους τους πολιτισμούς. Και είτε τότε είτε τώρα ο κοινός παρανομαστής είναι ένας.
Ο συμβολισμός του Πάσχα είναι η μετάβαση. Από τον χειμώνα στην άνοιξη,από το κρύο στην ζέστη,από το σκοτάδι στο φως,από την σκλαβιά στην ελευθερία.
Δεν θεωρώ τον εαυτό μου το μοντέλο του ιδανικού χριστιανού. Και όντως και εγώ μερικές φορές λειτουργώ πολύ επιφυλακτικά. Αλλά πιστεύω και ο κύριος λόγος είναι πως χρειάζεται να πιστεύω. Αν όχι σε μια υπέρτατη δύναμη που μας αγαπάει και μας προστατεύει, τουλάχιστο στο καλό που όλοι μας κρύβουμε μέσα μας και στην δυνατότητά μας σαν σύνολο να ξεπερνάμε τους φραγμούς μας και να αποτινάσσουμε τα δεσμά μας.

Καλό Πάσχα σε όλους και Καλή Ανάσταση

Υπάρχουν δυο βασικές κατηγορίες ανθρώπων. Αυτοί που τρέχουν μακρυά από τα προβλήματά τους (σχεδόν σε κατάσταση πανικού) ώστε είτε να μην τα αντιμετωπίσουν καθόλου είτε να τους ξεφύγουν για λίγο,ώστε να τα αντιμετωπίσουν σε καλύτερο χρόνο και με πιο αποτελεσματικό τρόπο, παρακάμπτοντας το ενδεχόμενο να μην υπάρχει καλύτερος τρόπος και χρόνος και αυτοί που ορθώνουν το ανάστημά τους και στέκονται στην θέση τους, έτοιμοι να αντιμετωπίσουν το οτιδήποτε με οποιοδήποτε τίμημα. Με πάθος και αποφασιστικότητα που δεν ξέρεις αν πρέπει να τους πεις γενναίους ή απλά ηλίθιους.
Αν με ρωτήσετε θα έβαζα τον εαυτό μου στην δεύτερη ομάδα. Και δεν είναι αυτό που με ενοχλεί.
Ούτε η άλλη ομάδα και οι αντιδράσεις της μου δημιουργεί αρνητικά αισθήματα.
Αυτό που μου την σπάει είναι ότι υπάρχουν τόσα προβλήματα......